Ludzie
Przybyli po Elfach (2704 lata temu przybyła tylko jedna łódź z ludźmi. Osiedlili się około 800 lat temu) . Jest to jedyna, obok Urgali "nieukrywająca" się rasa. Ludzi charakteryzuje ogromna różnorodność w zachowaniach i specjalizacjach. Jest to najliczniejsza rasa w całej krainie. Mają różne wiary. Nieliczni z ludzi stali się Smoczymi Jeźdźcami łącząc się ze swymi smokami. Tym samym wzrosła ich zwinność, siła. Jeźdźcy upodabniają się do elfów. Jedyni żywi Jeźdźcy-Ludzie to Eragon, Murtagh i Galbatorix.

Elfy
Przybyły zza morza. Od upadku Jeźdźców ukrywają się w Du Weldenvarden (Las, Który Strzeże). Stolicą ich rasy jest Ellesméra. Elfami rządzi królowa Islanzadí. Córką królowej i ambasadorem elfów jest jej córka Arya (również elfka cieniobójczyni - zabiła ledwo powstałego cienia Varauga). Dawniej elfy wykuwały miecze dla Jeźdźców. Ich cechami charakterystycznymi są spiczaste uszy, ogromna siła fizyczna, zręczność, oraz bardzo wyczulone zmysły, nieśmiertelność (mogą umrzeć z odniesionych ran albo z powodu zatrucia, czy choroby). Elfy nie mają konkretnej wiary. Wszystko jest tłumaczone przez nie naukowo. Porozumiewają się Pradawną Mową. Mogą żyć bardzo długo, jednak są podatne na rany i choroby. Budynki i instrumenty "wyśpiewują" z drzew. Nie są zbyt przyjaźnie nastawione wobec krasnoludów. Swoją nieśmiertelność zawdzięczają smokom.

Krasnoludy
Pierwotni mieszkańcy. Od upadku Jeźdźców ukrywają się w swych tunelach pod Górami Beorskimi. Ich stolicą jest miasto Tronjheim w Farthen Dûrze. Lud podzielony jest na 12 klanów (już nie licząc Łzy Anhuin, który wygnano z powodu zaatakowania Eragona), z czego jeden rządzący. Uwielbiają bitwy, zabawy i nade wszystko kochają pić miód. Nie zdarzyło się jeszcze żeby krasnolud podróżował na smoku (wyjątek to Orik, ale on nie miał wyboru...). Krasnoludy mają odrębny język (niektóre słowa zaciągnęły z pradawnej mowy) i religię. Aktualnym krasnoludzkim królem jest Orik, syn Hrothgara. Ich bóstwa to m.in. Morgothal (kowal, bóg ognia), Sindri (bogini ziemi i twórczyni ludzi), Ûrur (bóg powietrza, brat Morghothala - Bracia kochają się tak bardzo, że żaden nie może istnieć niezależnie, dlatego na dziennym niebie widać płonący pałac Mortgothala a nocą nad głowami rozbłyskują iskry z jego kuźni. Stąd też wieczna troska brata o Morgothala, który go karmi aby nie umarł.).

Urgale
Są to stwory zamieszkujące Alagaësię. Żyją w niewielkich wioskach. Autor "Dziedzictwa" opisuje je następująco: "...przypominały ludzi o krzywych nogach i grubych, masywnych ramionach, jakby stworzonych do tego, by miażdżyć w śmiertelnym uchwycie. Znad małych uszu wyrastały skręcone rogi..." Ich "silniejsza forma" to Kulle. Urgale i Kulle nade wszystko miłują wojnę. Wbrew pozorom mają silnie rozwiniętą kulturę.
Aby dowieść dojrzałości, młodego byka wysyła się na łów - tylko wtedy będzie mógł dowieść swojej wartości wybrance. Urgale tkają również namna - pasy pięknego materiału przedstawiające dzieje poszczególnych rodów i wieszane przed domostwami.

Ra'zacowie
Ciężko rozstrzygnąć, czy jest to odrębna rasa, czy zwykłe potwory. Są to straszliwe istoty wysłane przez Galbatorixa na poszukiwania Eragona. Są bardzo inteligentne. Ich młode formy są postury człowieka, jednak zawsze ukrywają twarze. Mają wyłupiaste oczy i zamiast ust zakrzywione dzioby. Po około dwudziestu latach przeobrażają się. Stają się Lethrblaka - wierzchowcam, nietoperzami. Podobnie jak w młodszej formie mają wyłupiaste oczy i dzioby. Są spotykane niezwykle rzadko. Ich kryjówką był Helgrind. Zostali ostatecznie pokonani przez Eragona oraz Saphirę i Rorana. Cieniobójca odmówił ostatniemu Ra'zacowi przekazania historii o ich potędze i wywoływanym strachu przyszłym pokoleniom.